Þegar þú kemur

Þegar þú kemur þögul
til fundar við mig og leggur
blómin sem bera nafn þitt
blítt á grænan svörð.
Og augun bláu glitra
í minninganna bliki
frá þúsund spegilbrotum
sem eitt sinn höfðu gjörð.

Hlustaðu þá eftir
því sem þögnin hvíslar,
ég mun verða nær þér
en andardráttur þinn.
Finndu í ferskum blænum
sem strýkur þér um vangann,
angan sem þú þekkir,
það er kossinn minn.

(Þyrnar og rósir 19992)