ÞAÐ ER TRÚ

Að ganga þar hvar enginn stígur fer
Að anda þar sem loft ei nokkurt er
Að sjá þar til er hvergi lýsir ljós
Það er trú

Að hrópa út í þögnina og næturinnar tóm
og heyra aldrei bergmálið til baka flytja óm,
en trúa samt og trúa, aftur og aftur
Það er trú

Í steinvölunum einum sjá
fagra eðalsteina
og heilan skóg hvar reistir þú
aðeins nokkra teina
Að brosa þegar augun gráta
Það er trú

Að segja "Guð ég trúi"
þá aðrir neita þér
"Ég heyri" þá enginn svarar
"Ég sé" þá enginn sér,
Það er trú.

Heyr heiftuga ást hjartans,
hinnar villtu ástar hróp;
þú ert hulinn, en samt þarna,
Ó Drottinn sem mig skóp.
Hyljir þú ásýnd þína
og hljóðni rómur þinn
heyri ég samt og sé þig vel,
ástvinur minn.
Beygðu mig í beran svörð
ég rís á ný í þakkargjörð,
ástvinur minn.
Það er trú.

Ljóðið heitir á ensku "This is faith" og er eftir Ruhiyyih Rabbani
Þýtt af Svani G Þorkelssyni 28.Apríl. 2001 Helgað minningu Móniku Ríkharsdóttur

Flóttafólk

Á alfaraleið
og á heljarslóð
mætti ég manni
konu og barni.

Án andlita hurfu þau
inn í leyndardóminn
til að birtast á ný
í aldanna rás
með augun full af spurningum
eins og ég.

Enginn sagði neitt

Allt í einu var hún alls staðar
eins og sólin og grasið.

Í hvert sinn sem ég leit upp sá ég hana
dansandi um flekkinn
við stuttskefta hrífu í of litlum skokk.

Ég þerraði svitann, brýndi ljáinn.

Enginn sagði neitt.

Kunnugleg lyktin af hörundi hennar,
blönduð svita og fíflamjólk,
var orðin að framandi ilmi sem vakti með mér
óskýrar myndir.
Ég brosti og leit svo í grasið,
beit saman tönnum
og um stund varð eðlileg hrynjandi heysláttumannsins
að rykkjóttum sveiflum.

Dagurinn varð lengri og heitari en nokkru sinni fyrr.

Loks héldum við heim á leið og skildum eftir að baki daginn og engið.
Í hvarfi frá bænum í gróinni lautu, rétti ég henni höndina.

Enginn sagði neitt.

Kvöldsólin þakti hár hennar kossum, allir fuglarnir þögnuðu um stund. -
Svo héldum við áfram hljóð upp að bænum. Þar beið móðir sem kyssti hana og mig og tíndi um leið úr hári okkar stráin.

(Þyrnar og Rósir 1992)

Hetjan frá vatninu bláa

Úr votu skauti vatnsins bláa

reis ég nakinn og tær.

Hljótt upp úr móðunni

sem lagði af vatninu

steig ég fagur og skær

Vatnið sem ól mig

unni mér heitt

Það iljaði mér

með andardrætti sínum

sem ljósálfar spunnu

í örfínan þráð og

marbendlar ófu

úr dýrindis lín,

sniðu af kufl,

úr mistrinu skikkju

sem merlaði af

í hvítu mánaskini.

Svarrbláum nikrum

var beitt fyrir vöggu

úr mjallhvítum liljum

og sígrænu sefi

sem mettaði vit mín

með framandi angan.

Hún festist við föla

rekkjuvoð stjarnana

sem flökti á hvíslandi

földum vatnsins

er ofurmjúkt kysstu

mig á vangann.

Allar vættir vatnsins

vöktu yfir mér,

og vernduðu mig af mætti.

Þær gáfu mér glitrandi

gullin fræ Bráins

og dögg þá er draup

á miðju nætti.

Lagardísir

ljáðu mér brynju

herta í vafurloga,

sverð úr sólstöfum

sjöunda himins

og skjöld úr regnsins boga.

Þá röðull rann heitur

á heiðan himinn

og leysti í sundur

minn líknarbelg,

risu úr svelgnum

hvasstenntir drekar

sem kenndu mér töfra

og leyndir vatnsins.

Kyngi og seiðstafir

urðu mitt mál.

Dvergar krýndu mig

vorsmíði sinni

sem huldi mig brágeislum

dauðlegra manna.

Og æskan varð öll

að eilífri bernsku

og ómunatíð,

að draumi um hetju

sem vatnið bláa

gaf allt nema sál.

Magga

Ört
svo ört
já leifturhratt
komst þú inn
og fórst í gegnum logann.

Og nú er ég
að kynnast þér
þó þú sért
löngu farin
yfir bogann.

(Þyrnar og Rósir 1992)

Epilogia

Tónninn hrár
tónninn tær
stundum dimmur
stundum skær
stígur,
smýgur í gegn
umdaga og nætur,
vefur sig um hjartans rætur
felur sig og grætur.

Tónninn hærra
tónninn hraðar
hljómar núna
annars staðar.
Brostinn,
lostinn
þögninni
sem einnig er
gullinn tónn í sjálfri sér
tónn sem varir
og aldrei fer.

(Þyrnar og Rósir 1992)

Snjóblóm

Einhvers staðar í hrjóstrinu,
á hörðu gráu grjótinu
getur þú fundið þau
þar sem þau spretta án róta.

Það stirnir á þau,
geislar af þeim
og af þeim drýpur
safi lífsins
í stórum hunangssætum
dropum.

Þau heita kannski ekki neitt
en ég kalla þau
Snjóblóm.

Einhvern tíma
þegar síst varir,
rekst þú á svona blóm
og þú veistað þú hefur fundið
Snjóblóm.

(Þyrnar og Rósir 1992)

Kvöld eftir kvöld

Kvöld eftir kvöld
kem ég til þín
fullur af þrá og von

Kvöld eftir kvöld
kem ég til þín
og hlusta eftir orðum
sem aldrei eru sögð,
lengi eftir kossum
sem aldrei eru kysstir,
sætti mig við slitrurnar
af því sem einu sinni var.

Kvöld eftir kvöld
fer ég frá þér
og ek út í tómið.
Þar hitti ég fyrir
gömlu góðu vinina,
draugana sem spyrja
hvert ert þú að fara.
Og ég svara,
ég er að elta ástina
sem slapp frá mér í gær.

Kannski er hún að bíða eftir mér
handan við næsta horn,
tilbúin að vefja mig örmum
og sefa ótta minn og kvíða
með ljúfum strokum
og blíðum orðum.

Og þegar ég eigra áfram veginn
heyri ég hlátur þeirra og pískur
en ég læt sem ekkert sé,
því ég er trúr og tryggur
sýninni sem eitt sinn var svo skýr.

Þingvellir

Af Hakinu má sjá,
að þangað komu tignir gestir.
Í brjóstinu svellur ættjarðarástin
til beggja heimsálfa
þegar þú gengur í Almannagjá,
þar sem hver steinnibba angar af sögu.
Og þó þú vitir
að á Lögbergi ertu óhultur,
nema fyrir roki og regni,
langar þig mest að leggjast
í lautu við Skötutjörn
og dreyma langa drauma.

Bláa Lónið

Bláa lónið þar sem
ellin flýtur á grænu yfirborðinu.
Líkamsvessar þjóðanna
loða við svart hraunið
og höfuð þeirra standa
upp úr lífssúpunni
en búkar þeirra njóta
að hverfa um stund
til uppruna síns.

Hallgrímskirkja

Hár er Maríuhálsinn
og hvítur,
jæja grár.
Reigir sig upp í himininn
teygir sig upp til Guðs.
Hægt er að taka lyftu þangað upp.

Inni í þessari örk á hvolfi,
má snúa í austur og vestur,
og sitjandi hlusta á lofgjörð úr fægðu stáli.
Þetta er hús sem Hallgrím hefði
langað til að sjá
rísa á Grundartanga.

Þegar þú kemur

Þegar þú kemur þögul
til fundar við mig og leggur
blómin sem bera nafn þitt
blítt á grænan svörð.
Og augun bláu glitra
í minninganna bliki
frá þúsund spegilbrotum
sem eitt sinn höfðu gjörð.

Hlustaðu þá eftir
því sem þögnin hvíslar,
ég mun verða nær þér
en andardráttur þinn.
Finndu í ferskum blænum
sem strýkur þér um vangann,
angan sem þú þekkir,
það er kossinn minn.

(Þyrnar og rósir 19992)