Kvöld eftir kvöld

Kvöld eftir kvöld
kem ég til þín
fullur af þrá og von

Kvöld eftir kvöld
kem ég til þín
og hlusta eftir orðum
sem aldrei eru sögð,
lengi eftir kossum
sem aldrei eru kysstir,
sætti mig við slitrurnar
af því sem einu sinni var.

Kvöld eftir kvöld
fer ég frá þér
og ek út í tómið.
Þar hitti ég fyrir
gömlu góðu vinina,
draugana sem spyrja
hvert ert þú að fara.
Og ég svara,
ég er að elta ástina
sem slapp frá mér í gær.

Kannski er hún að bíða eftir mér
handan við næsta horn,
tilbúin að vefja mig örmum
og sefa ótta minn og kvíða
með ljúfum strokum
og blíðum orðum.

Og þegar ég eigra áfram veginn
heyri ég hlátur þeirra og pískur
en ég læt sem ekkert sé,
því ég er trúr og tryggur
sýninni sem eitt sinn var svo skýr.