Epilogia

Tónninn hrár
tónninn tær
stundum dimmur
stundum skær
stígur,
smýgur í gegn
umdaga og nætur,
vefur sig um hjartans rætur
felur sig og grætur.

Tónninn hærra
tónninn hraðar
hljómar núna
annars staðar.
Brostinn,
lostinn
þögninni
sem einnig er
gullinn tónn í sjálfri sér
tónn sem varir
og aldrei fer.

(Þyrnar og Rósir 1992)